لا تَشْعُرُونَ « 1 » . « بگو اى بندگان من كه بر جان‌هاى خود اسراف كرده‌ايد ، از رحمت خداوند نااميد نباشيد ! چونكه حقّاً خداوند همهء گناهان را مىآمرزد و حقّاً او تنها آمرزنده و مهربان است . و بازگشت كنيد به سوى پروردگارتان و تسليم شويد در برابر او قبل از اينكه عذاب شما را در بر گيرد و شما يارى كرده نشويد ! و پيروى كنيد از بهترين چيزى كه از جانب پروردگارتان نازل شده است قبل از اينكه به شما عذاب خدا ناگهان برسد و شما غافل باشيد و نفهميد ! » نهى از قنوط و نااميدى از رحمت تشريعيّه است ، و مراد از نهى ، نهى از نااميدى غفران خدا و شمول رحمت او در برابر گناهان و معصيت‌هائى كه بندگان به جاى آورده‌اند مىباشد ، به قرينهء جملهء : أَسْرَفُوا عَلى أَنْفُسِهِمْ ، كه ظاهر است در آنكه قنوط و نااميدى از جهت معصيت است . و با وجود آنكه در اين آيه خداوند سبحانه و تعالى مغفرت خود را به جميع گناهان بدون استثناء تعميم داده است ، چرا اين آيه أرجى آيه ، و ثمر بخش‌ترين نهال اميد در كانون دل بندگان معصيت كار خدا نبوده باشد ؟ سرّش اينست كه : در آيه نهى از قنوط پس از آنكه خداوند وعدهء غفران و آمرزش جميع گناهان را مىدهد ، در دنبال آن ، امر به توبه و اسلام و پيروى از عمل صالح را مىكند ، و بنابراين آيه دلالت مىكند

--> ( 1 ) آيات 53 تا 55 : از سورهء 39 : الزّمر